سکوت من

نوشته شده توسط هیچکس در سه شنبه بیست و هفتم آذر 1386 ساعت 10:40 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

از جدا شدن نوشتی رو تن زخمــــی هر بـــــــــــــــــرگ

گریــــــــــــــــه کردم و نوشتم نازنینم یا تو یا مـــــــــرگ

به تو گفتم بــــــــــــــــاورم کـــن میون این هــــمه دیوار

تو با خنده ای نوشتی هم هم قفس خــــــــــــــدا نگهدار

بنویس مهلت مونـــــــــــــــــــــــــــــــــدن یه نفـــس بود

سهم من از همه دنیـــــــــــــــــــــــــــــــا یه قفــس بود

بنویس که خیلی وقته واسه تو گریــه نکــــــــــــــــــردم

سر رو شونه هات نذاشتم مثل دستـــات سرد ســـــردم

من که تو بن بست غربت زخمی از آوار پــــــــــــــــایـــیز

یاد چشمای تو بودم با دلی از گریه لبـــــــــــــــــــــــــریز

شب عاشقونه ی من که حــــــــــــــــــــــــــــــروم شـد

مهلت بودن با تو که تمـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوم شـد

ندونستم بایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد از تو می گذشتم

وقتی از غربـــــــــــــــــــــــــــــــت چشمات می نوشتم

بنویس مهلت مـــــــــــــــــــــــــــــــــــوندن یه نفس بود

سهم من از همه دنیـــــــــــــــــــــــــــــــــا یه قفس بود

بنویس که خیلی وقته واسه تو گریـــــــــــــــــه نکردم

سر رو شونه هات نذاشتم مثل دستــــات سرد سردم

نوشته شده توسط هیچکس در سه شنبه ششم آذر 1386 ساعت 10:35 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

باز دیشب تو کوچه ی تنگ و تاریک خاطره هام قدم زدم

دوباره یادت اومد تو ذهنم و پیش خود از اسم تو دم زدم

دوباره یادم اومد اون لحظه های بی کسیم با تو بودم

زیر بارونا ترانه ای از عشق تو سرودم

اما نه قلب تو دریاست هنوزم به یادم هستی

می دونم توام غریبی حالا هر کجا که هستی

تو اگه صدامو می شنوی بدون دلم تنگه برات

بگو توام هر شب به یاد من بارونی می شه گونه هات

بگو هنوزم دل تو طاقت دوری نداره

بدون هنوز شاخه های گل تو رو به یاد من میاره

دیگه حتی قاصدک هم از تو پیغامی نداره

هیچکی نیست منو بفهمه سر روی شونم بزاره

چه غریبونه نشستم چشم به راهت تک و تنها

چه کنم وقتی که نیستی منم و دنیای غمها

هنوزم شاخه های گل تو رو یاد من میاره

بغض وجودمو می گیره

اشکام رو برگاش می باره

اشک چشمام حلقه بسته

چشمام تا سحر بیداره

درسته چشمام بارونیه اما یه فرشته پیدا کردم که بیشتر تنهایی هامو پر کده ...!

نوشته شده توسط هیچکس در پنجشنبه یکم آذر 1386 ساعت 10:46 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

گفتی از عشقم حذر کن .چه بد کردم نکردم

یادمو از سر به در کن .چه بد کردم نکردم

روز اول گفته بودی ولی از تو نشنیدم

توی آیینه ی دیروز کاشکی فردا رو می دیدم

با تو عشق آمد و گم شد .هر چه بود زیر و زبر شد

لحظه ها خالی و خسته .زندگی بیهوده تر شد

گفتی از عشقم حذر کن .چه بد کردم نکردم

فکر آزار و خطر کن .چه بد کردم نکردم

عشق اولین تو بودی . با تو من عشق رو شناختم

ای تو عشق آخرینم رفتی و درد رو شناختم

با تو من عشق رو شناختم .با تو من  زندگی ساختم

از کسی گلایه ای نیست . اگه باختم به تو باختم

گفتی از عشقم حذر کن .چه بد کردم نکردم

عشقمو  از سر به در کن .چه بد کردم نکردم

هر کسی پس از تو آمد خلوت منو بهم زد

تو رو باز به یادم آورد اگه از عاطفه دم زد

هر کسی پس از تو آمد خلوت منو بهم زد

سرنوشت من نبوده سرنوشتی که رقم زد

نوشته شده توسط هیچکس در یکشنبه بیست و هفتم آبان 1386 ساعت 9:49 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط هیچکس در سه شنبه پانزدهم آبان 1386 ساعت 9:38 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

خیلی وقت بود چیزی اینجا ننوشته بودم .نه اینکه از یادم رفته باشه نه ...اما راستش دیگه حسش نیست . بگذریم .این مدتها اتفاق های زیادی افتاد که رغبتی به نوشتن هیچ کدومش نداشتم .مثل بیشتر شدن مشکلاتم .قبولی در رشته مهندسی نرم افزار مشهد که نرفتم .تعطیل کردن درس خوندن برای مقطع کارشناسی.دور شدن از همه.نماز نخوندن ...۲۰ سال پیش توی همین روز من اومدم تو این دنیا.دنیایی که اگه انتخاب با خودم بود هیچ وقت نمی اومدم.امروز به قول مردم تولدمه . با چند تایی پیام تبریک که برام اومد فهمیدم یک سال دیگه به سالهای زندگیم اضافه شد .بازم به قول مردم یک سال بزرگتر شدم اما که چی ؟
خیلی دلم برای اون وقتها تنگ شده.برای روزای بچگی و اون معصومیت. .دلم می خواد از اینجا برم .برم به جایی که واسه آزادی.عشق ورزیدن . کار کردن هیچ مانعی نباشه .

نوشته شده توسط هیچکس در پنجشنبه بیست و ششم مهر 1386 ساعت 4:35 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط هیچکس در یکشنبه چهاردهم مرداد 1386 ساعت 9:40 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

 فقط ازتون التماس دعا دارم همین.

نوشته شده توسط هیچکس در جمعه بیست و نهم تیر 1386 ساعت 3:6 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

 
حالا پس از تمام آن روز ها

نوشته شده توسط هیچکس در یکشنبه هفدهم تیر 1386 ساعت 1:45 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط هیچکس در چهارشنبه ششم تیر 1386 ساعت 2:22 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

با

نوشته شده توسط هیچکس در شنبه دوم تیر 1386 ساعت 0:53 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

دوباره یه چیزی دیدم که برام عجیب باشه و پریدم پای سیستم . امروز با چشم خودم دیدم که چقدر دل بستن و دل کندن واسه آدما راحت شده . دو نفر که جونشون به جون هم بسته بود  خیلی راحت روبه روی همدیگه ایستادند و گفتن:
<< دیگه احساس خریداری نداره با منطق عمل کنیم و قبول کنیم دل بستن اشتباه بود. این یکی از واقعیت های تلخه روزگار که باید باهاش ساخت. >>
برای یه لحظه فقط به حرکت لبهاشون خیره شدم .باورم نمی شد این حرفها رو از کسایی می شنوم که یه روزی بزرگترین تصمیمها و امیدها رو داشتن برای آینده.برای لحظه ی به هم رسیدن.چطور اینقدر راحت و با مصمم تو چشم همدیگه نگاه کردن و گفتن :
<<روزای خوبی که با هم داشتیم می شه یکی از بهترین خاطره های زندگیمون و تا ابد به هم احترام می زاریم اما عمر با هم بودنمون تا الان بود باید اون امید و آرزوها رو بدیم به دست باد فراموشی.سخته اما شدنیه . امیدوارم روزی در شرایط بهتری ببینمت .برای همیشه خدا نگهدار >>
اونا رفتن و یه علامت سوال رو تو ذهن من گذاشتن ..... از این علامتا ؟؟؟؟
روی یه نیمکت تو پارک نشستم و اولین چیزی که به ذهنم اومد یه تصویر خشن وبی رحم از وفا و پایبندی آدمایی بود که همه فقط یه نقاب مهربونی به صورت زدن.اما بهتر که فکر کردم دیدم این از بی وفایی آدما نیست این رسم روزگاره .این قانونه که آدم فقط باید با خاطره ی عزیزترین موجود زندگیش زندگی کنه نه با خودش.و با یه کم فکر بیشتر به این نتیجه رسیدم که این دو تا بی وفا و سنگ دل نبودن.اونا بهتر از هر کسی زندگی رو شناختن و اونقدر قوی بودند که این قانون رو پذیرفتند و با دید بازتری به دنیا نگاه کردند .و درس عبرتی شد برای من .برای منی که هنوز با یه تلنگر احساسم فوران می کنه و تحت تاثیر قرار می گیرم.درس عبرتی شد تا بفهمم زندکی همیشه اونی نیست که من می خوام .گاهیم من باید اونی باشم که اون می خواد.                                                 

نوشته شده توسط هیچکس در چهارشنبه سی ام خرداد 1386 ساعت 0:51 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

نمی دونم چرا شب که میاد با اون هیبت و عظمت و سکوتش من رو واردار می کنه سکوت رو بشکنم. داشتم با خودم فکر می کردم چقدر خوب بود اگه همدیگه رو دوست داشتیم و تا زمانی که فرصتها از دست نرفته بود قدر هم و با هم بودن رو می دونستیم تا فردا یا فرداها مجبور نباشیم با خاطره ای گنگ و حسرت اینکه چرا بیشتر باهاش نبودم , چرا درکش نکردم , چرا زودتر نرفتم پیشش که بهش کمک کنم , چرا ...؟ زندگی کینم .
امروز تازه به فلسفه ی این دنیا و این زندگی پی بردم که چقدر فرصتها محدوده و چقدر ما آدما بی خبر و غافلیم.امروز من با چشمهای خودم دیدم که یکی از عزیزترین نزدیکانم داره آخرین تلاشهاش رو برای زنده موندن می کنه و هر ثانیه که می گذره بیشتر به لحظه ی رفتنش نزدیک می شه.جز اینکه با حسرت از پشت شیشه ای که حالا انگار داره یه دنیا فاصله بین ما آدمای زمینی و اون ایجاد می کنه بهش نگاه کنم و براش اشک بریزم نتونستم براش کاری کنم .با توجه به رابطه ی خوبی که باهاش داشتم و با وجود این مدت کوتاهیه در این وضع به سر می بره اما به اندازه سالها حسرت رو دلم مونده که چرا بیشتر باهاش نبودیم چرا گاهی تنهاش گذاشتیم و هزاران چرای دیگه ؟پس خدا به داد اون روزی برسه که یکی از کسایی بخواد بره که درحقش کوتاهی کرده باشیم و کدورتی در بین باشه ؟باید اون رفتن رو چه جوری تحمل کنیم ؟رفتنی که خبر نمی کنه و هیچ وقت انتظار نداریم اونقدر سریع اتفاق بیفته.
دوستای خوبم هر کسی این پست رو خوند برای لحظه ای هم که شده چشماشو ببنده و از خدای بزرگ سلامتی همه رو بخواد.
به امید روزی که زمانی تصمیم به جبران کردن بگیریم که دیر نشده باشه...!

نوشته شده توسط هیچکس در دوشنبه بیست و هشتم خرداد 1386 ساعت 0:42 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

من اومدم دوباره.برای بار چندم.اما می خوام این بار تازه تر باشم .قوی تر باشم و انرژی بیشتری داشته باشم.من تصمیم گرفتم دوباره متولد بشم.دیگه خسته شدم از این همه خستگی .خسته شدم از این همه سکوت که هیچکسی منو دعوت به شکستنش نمی کنه.امشب خواستم برم سراغ دفتر خاطراتم بنویسم.از بچگی همیشه اینجوری بودم.دوست داشتم کوچکترین تغییر رو بنویسم.دفتر آبی رنگم و آوردم خودکارمو آماده کردم وقتی بازش کردم دیدم فقط چند صفحه آخرش خالیه.با خودم گفتم اگه بخوام این چند صفحه رو هم سیاه کنم مطمئنا" بازم نوشته هام می شه همرنگ صفحه های قبلیش که چیزی جز نا امیدی .پشیمونی از اشتباه .خستگی .بی هدف بودن .سر در گمی . حسرت ...توش پیدا نمی شه.دیدم یه دفعه آخرین روزای دبیرستان. اون همه سهل انگاری.روزای اول ورودم به دانشگاه.غفلت ها و بی تجربگی هام ... همه و همه اومد جلوی چشمم.نوشتن رو بی خیال شدم اومدم نشستم پای سیستم خواستم آپ کنم یه دفعه یه کسی بهم گفت تو که می خوای دوباره متولد بشی می خوای همه گذشته ت رو بریزی دور.پس برو و یه همدم جدیدم برای خودت پیدا کن.واینطوری بود که منم اومدم و وب بلاگ شب آخر رو ساختم.می خوام امشب آخرین شبی باشه که با دردای روزگار خلوت کردم و گذاشتم بهم غلبه کنه.امیدوارم خدای خوبم مثل همیشه کمک کنه و پشتمو خالی نکنه.

نوشته شده توسط هیچکس در شنبه بیست و ششم خرداد 1386 ساعت 1:59 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت